अपघात

डावा डोळा प्रचंड ठणकतोय, उघडत नाहीये, त्याच्या खालचा भाग काळानिळा झालाय..

तिथंच बाजूला थोडसं खरचटलयं, तिथून रक्त येतंय..

एवढे दिवस मेंटेन केलेला फ्रेंचकट रक्तानं लाल झालाय..

नाकातून रक्त वाहतंय...

आणि मी हे बघत आरशासमोर उभा आहे... 

 

दोन-तीन तासांपूर्वी जर मला कुणी सांगितलं असतं कि माझं असं काही होणार आहे तर मी त्याला वेड्यात काढलं असतं...

 

****

 

जेवण झाल्यावर मी म्हणलं मला झाडाझडती वाचून पूर्ण करायचं आहे, मी जातो जुन्या घरी. उद्या सकाळी परत येईन. दहा-साडेदहाला जुन्या घरी आल्यानंतर मी विश्वास पाटलांची झाडाझडती घेऊन बसलो. एवढी म्हणावी तेवढी जमली नाहीये कादंबरी, पण म्हणलं अर्ध्यापर्यंत आलोच आहे तर पूर्णच करावी. आणि वाचू लागलो. साडेअकरा पर्यंत मी नक्की जागा होतो कारण तेव्हा घड्याळ पाहिलं होतं, वाचत कधी झोपलो ते मात्र माहित नाही. 

 

आणि नंतर उठलो ते असं विचित्रपणे....

 

बऱ्याचदा स्वप्नात काय पाहतोय ते मला आठवतं.. 

जसं की, भूज मध्ये भूकंप झाला होता तेव्हा उगाच बेड हलतोय असं स्वप्न पडलंय.. किंवा

एस्सेल वर्ल्डला जाऊन आल्यावर झोपेत सुद्धा झोक्यात बसलोय असं फिरणं ...

मी पुणे महानगरपालिकेचा आयुक्त आहे आणि "स्वच्छ पुणे सुंदर पुणे" सत्यात उतरलंय.. शहर व्यवस्थापन कसं करावं यासाठी माझा सल्ला जगभरातले महापौर विचारतायेतं..किंवा

सिंहगडावर त्या माझ्या फेवरेट दगडावर बसलोय आणि रिमझिम पाऊस पडतोय आणि माझ्या बरोबर ... असो.. विषयांतर नको.. 

 

तर स्वप्नात काय बघत होतो हे मला बहुतेक वेळा आठवतं ..पण आज  काय झालं कोणास ठाऊक ..

 

मी दचकून उठलो.. 

उठून एकदम उभं राहण्याचा प्रयत्न केला.. 

अंगावर घेतलेल्या चादरीचा पायात गुंता झाला होता..

उभा राहतोय न राहतोय तर त्या चादरीमुळे मी पडलो.. 

सरळ जाऊन बेडच्या लोखंडी किनारीवर आदळलो.. 

डावा डोळा त्या किनारीवर आपटला होता... 

हे सर्व व्हायला एक सेकंदही लागला नसेल ..

पूर्ण चेहरा ठणकतोय.. 

डोळे उघडत नाहीये..

घरात कोणीही नाही.. 

अजून माझी झोप पुरती उडाली नव्हती ..

काय झालंय हे कळायच्या आतच सर्व काही झालं होतं..

मी तसाच जाऊन डायनिंग टेबल वर (म्हणजे खुर्चीवर) बसलो..

डोकं टेकवलं समोरच्या काचेवर .. 

किती वेळ बसलो माहित नाही...

****

 

थोड्या वेळानी उठून आरशासमोर उभा राहिलो तर.. 

वर्णन सुरुवातीलाच केलंच आहे.. 

 

****

 

हसावं का रडावं ...

लागलाय तर प्रचंड..

पण काय झालं तर म्हणे झोपेत पडलो..!! 

एवढं दुखत असताना पण मला हसू येत होतं...

एकतर डोळा उघडत नव्हता ...

त्यात माझा चष्मा जगावेगळा ...

डाव्या डोळ्याला शून्य नंबर.. 

आणि उजव्याला भला मोठा..

आणि डावा डोळा उघडत नाहीये..  

म्हणलं आता काही खरं नाही..

बाबांना फोन करावा तर रात्रीचे अडीच वाजतायेत.. 

तसाच पडून राहिलो...

कधी झोपलो आठवत नाही...

सकाळी उठलो. कसातरी डोळा उघडला.. 

डोळा प्रचंड ठणकतोय..

दिसतंय.. सर्व दिसतंय.. सुदैव माझं...

 

****

बाबांना फोन केला..

ते आले.. 

डॉक्टरकडे गेलो..त्यानी तपासलं... 

आणि म्हणाला .. "You are saved, vision is not damaged" 

"आणखी काही दिवस डोळा दुखेल, पण काळजी करायचं काही कारण नाही"

 

****

 

ऑफिसमध्ये फोन करून झाला प्रकार सांगीतला.. आणि म्हणलं उशीर होईल.. 

साडेतीनला ऑफिसमध्ये गेलो तर सगळ्यांना झाला प्रकार परत ऐकायचा होता.. आणि मी झोपेत पडतो हे ऐकून हसायचं होतं..

झाला प्रकार सांगून मी पण त्याच्या बरोबर हसत होतो...

 

****

 

पण एक प्रश्नाचं उत्तर मला अजून मिळालं नाहीये.. असं काय बघितले मी झोपेत की उठून उभा राहिलो...

 

****

जाता जाता तळटीप: इंग्रजीमध्ये म्हणतात "I met with an accident" मस्त आहे ना.. "Accident".. एक व्यक्ती आहे आणि आपण मी त्याला भेटलो..!! 

Somewhere.... Everywhere.....Nowhere..

काहीतरी गडबड आहे, काहीतरी चुकतंय.. काय कळत नाहीये..

नोकरी बदलली, 

काम बदललं, 

आजुबाजुचे लोक बदलले.. 

घर पण बदललं.. 

पण काहीच नाही बदललं.. ..

काहीतरी चुकतंय..

एक तारखेला जमा होणाऱ्या पगारात काही हजार जास्त जमा होतायेत.. 

पण.. 

काहीतरी चुकतंय..

काहीतरी खुणावतंय.. 

काय.. ?

नीटसं दिसत नाहीये..

कोणीतरी आहे वाटत तिथे.. ओळखू येत नाहीये.. 

बोलावतोय का तो मला..

हात दाखवतोय वाटत .. हो मला बोलावतोय..

हो आलो...

अरे थांब कुठे निघालास..येतोय मी..

हो आलो...

अरे थांब कुठे निघालास..येतोय मी..

पळू नकोस ... थांब थांब..

आलो.. 

कोण आहे हा.. ? आणि मला का बोलावतोय.. ?

त्रास आहे नुसता.. 

मला का पळवतोय आणि.. 

अरे थांब.. कुठे पळतोय.. वेड्यासारखा ..

अरे थांब...

थांब जरा ...

ऐकशील का जरा .. कुठे चालला. .

अरे थांब.. 

दम लागलाय मला.. तुझ्यामागे पळून.. थांब.. जरा श्वास तर घेऊ दे..

थांब ... जरा थांब..

हो येतोय.. गाठतोच थांब तुला आता ...

किती जोरात पळशील.. आलोच थांब.. 

गाठलंच आता तुला.. अगदी थोडे अंतर.. 

अरे का पळतोस ते तर सांगशील का.. ?

पकडतोच तुला.. 

जोरात .. जोरात .. आणखी जोरात.. 

आलाच हातात ..जवळ 

अगदी जवळ ..

आणखी जवळ .. 

अरे हा तर माझ्यासारखाच दिसतोय..

हुबेबुब माझ्यासारखा ... 

पळतोय..

आणि थांबत का नाहीये.. .

कुठे चालला आहे.. ?

धावतोय.. .

कोण आहे तू.. 

थांब तुला पकडणारच आता...

जोरात ..जोरात .

आणखी जोरात ...

मी धावतोय 

तो धावतोय..

तो धावतोय..

मी धावतोय..

मी धावतोय.. 

अरे कुठे गेला ..?

आता तर समोर होता. 

कुठे गेला ..?

अरे थांब.. अरे थांब..

कोण थांबणार आहे आता.. 

मी धावतोय.. 

जोरात ..जोरात 

आणखी जोरात.. 

मी धावतोय.. 

धावतोय. .

का. ?

कुठे.. ?

मी धावतोय.. 

धावतोय. .

माझ्या ऑपरेशनची गोष्ट!!

 "एक छोटंसं Operation करून Corn कापून काढावा लागेल", डॉक्टर म्हणाले. 
पायाच्या बोटाला झालेलं हे Corn डॉक्टरांच्या सौम्य उपचारांना दाद देत नव्हते. वेगवेगळ्या प्रकारच्या पट्ट्या आणि औषधांचा वापर केल्यावर पण "जैसे थे".

म्हणून डॉक्टरांनी आता त्यांचे मुख्य अस्त्र उपसले होतं - Operation. 
आणि मी होतो त्यांचा "Subject"

"याला काही तरी खायला घाला आणि अर्ध्या तासात हॉस्पिटल मध्ये परत या" डॉक्टर आईला म्हणाले.

बाहेर आल्यावर माझा पहिला प्रश्न  - "या आधी माझे कोणते Operation झाले आहे का?"

आई - "नाही"

मी - "कधीच नाही? "

"उगाच फालतू प्रश्न विचारू नको, काय गम्मत म्हणून करतात काय Operation?"

व!! तर डॉक्टर पहिल्यांदाच कात्री फिरवणार तर!! (नाही म्हणाले तर, न्हावी तसा दर १५-२० दिवसातून फिरवत असतो) - पण डॉक्टरांची मात्र पहिलीच वेळ!!

उगाच कुठे तरी, पायाच्या एका बोटाला, तेही टोकाला छोटीशी जखम आणि त्यावर काय तर म्हणे Operation - मला भीती वाटायच्या ऐवजी गम्मत वाटत होती.

तासाभरान जेवण आटोपून हॉस्पिटल मध्ये पोहोचलो. डॉक्टरांनी मला Operation theatre मध्ये जाऊन झोपायला सांगितले. या आधी Operation theatre मध्ये जाणारी माणसे म्हणजे आजारी, चालता न येणारी असा समज सिनेमा बघून झालेला -  त्या तुलनेत मी मात्र जसा सिनेमा theatre मध्ये चाललोय तशा थाटात गेलो, आणि तिथे जाऊन झोपलो. तिथल्या नर्सनी तो मोठा दिवा बरोबर माझ्या पायावर प्रकाश पडेल असा ठेवला. डॉक्टर आले आणि एक-एक सूचना सांगायला लागले,

ते म्हणाले, 
"तुला local anesthesia देणार आहे, म्हणजे तुला काही दुखणार नाही, पण त्यासाठी पायाला injection द्यावे लागेल"

"बर" मी म्हणालो.

त्यांनी ते injection घेतल आणि टेबलाजवळ आले, माझं लक्ष त्या injection कडे, डॉक्टरांना बहुधा मला ते बघू द्यायचं नव्हते, त्यांनी नर्सला कानात काहीतरी सांगितले, नर्सने येऊन माझ्या डोक्याखाली टेबलाचे काहीतरी हलवलं आणि टेबल माझ्यासकट कंबरेतून वाकला. आता माझे पाय जमिनीला समांतर होते, पण पोटापासून वर डोक्यापर्यंत मी खालच्या बाजूला झुकलो होतो. मी कितीही डोळे फिरवले तरी मला फक्त पायाचा अंगठा दिसत होता. तरीही डॉक्टरांचं समाधान झाले नाही, त्यांनी कुठलीशी पट्टी आणली आणि माझे डोळे झाकले. आता मिटलेल्या डोळ्यांनी मला हा डॉक्टरांचा पराक्रम कसा दिसणार?

मी विचारले " डॉक्टर, पट्टी गरजेची आहे का?"

"अरे, १५-२० मिनिटाचे काम आहे, मोठे श्वास घे पाहू"

आणि मी श्वास घ्याच्या आतच त्यांनी सुई टोचली सुद्धा!! थोडसं दुखले, पण अगदीच किरकोळ.

आवाज वाढला, बहुतेक डॉक्टरांनी त्यांचे हत्यार घेतल होतं. नर्सन पाय पकडला आणि बहुधा डॉक्टरांनी मुख्य 'घाव' घातला असावा. Anesthesia (भूल) मुळे मला काही जाणवत नव्हतं, पण बहुधा बरंच रक्त आले असावे, कारण नर्सनी विचारलं

"डॉक्टर, पायात blood supply जास्त असतो का?",

डॉक्टर - "नाही, मेंदूत आणि चेहऱ्यात जास्त असतो,"

आणि मग त्यांनी मला विचारलं "नचिकेत, दुखतंय का?"

मी म्हणालो "नाही"

आणि पुन्हा एकदा प्रयत्न केला "पट्टी काढू का?"

डॉक्टर उत्तरले "किती रे घाई, थांब जरा"

नंतर बहुधा पुढची ५-१० मिनिटं वेगवेगळी औषधं त्यांनी लावली असावीत, शेवटी मात्र एक bandage बांधल्याच मला जाणवलं.

आणि मग ते म्हणले " काढ आता पट्टी"

डोळे उघडल्यावर बोटाला bandage तयार, काय केलंय ते कळायला काही मार्गच नाही, बंद डोळ्यांनी जे बघितलं(?) तेवढेच.

आता bandage खाली सर्व झाकलेलं. मग मला तसंच १५-२० पडायला सांगून डॉक्टर गेले. वीसएक मिनिटांनी परत येऊन म्हणाले, " आता हळूहळू भूल उतरेल, तेव्हा कदाचित पाय दुखणे चालू होईल, तू जास्त धावपळ करू नकोस, हळू हळू उतर खाली, मी आईला सर्व सांगितलंय, तू आता घरी जाऊ शकतो."

आज्ञेप्रमाणे मी खाली उतरलो, आणि लंगडत लंगडत बाहेर आलो.

आणि आता पुढचा एक आठवडा तरी माझी हि लंगडी चालू राहणार आहे.  

इति Operation गोष्ट 

Money, Myth and Conversations

Conversation One:

"गरिबी हे दुष्ट चक्र आहे" - Roughly translated as Poverty is vicious circle - Explain with reasons. 

In ninth standard this was one of the guaranteed questions in exam -  which had answer something like "Poor people do not have money to get education, as they do not get enough education, they could not get jobs, as they don't have job they are poor, and hence poverty cycle continues."

Our teacher used to explain this in minute details, and as a result I was moved by this new learning.

Some day, when my dad was helping me in my homework, I asked him,

"Who prints Rupees that we have?"

He is used to hear such curious question of mine.

He said, "Reserve Bank of India"

"What is that?"

"It's a government organization which handles all money related things in India".

"Oh, so is it our government which prints money?"

"Yes"

"So, why can't it print large amount of money and distribute it amongst poor? So there will be no more poor people in India". I was using my childish imagination to attack him with flurry of questions.

He tried to explain me something about foreign exchange reserves, World Bank and all. And it was, of course, too much of Economics for me to understand.

Conversation Two:

Last year of College, placement season -

"Which is your Dream Company?"

"Dream… amm..….Google."

"Sale, aaj tak koi program khud se likha hai kya… Google bolta hai…. Mujhe to koi bhi chalegi.. bas mil jaye koi to… aaj kal… its difficult to get job as fresher… koi puchega nahi college ke baher.."

"Ha…. Yaar…waise apna college accha hai.. bahot companies aati hai… koi to le hi legi…"

Conversation Three:

May end – Waiting for appraisal

"I need bonus this time badly."

"Why?"

"There are so many things; I want to buy blah, blah and blah…"

"We will get to know in couple of days, let's hope for the best."

Conversation Four:

"I am not happy with my appraisal, there is much politics here…Some people who don't know ABC they got promotions not only hikes….They should work"

"Calm down.. You are sounding frustrated.. I understand your frustration…..Your salary must be greater than mine, so compare with me instead of those who got more hike….So you'll feel better J"

"aare tase nahi,  its not about comparing money, but its about comparing work and money. Work should be directly proportional to Money. Here I feel it is inversely proportional"

"SHOULD BE"... but it is not ….and u know u cannot CHANGE IT"

"i am feeling like i should not work as did last year.. but my mind said that is not the money which will determine how u will work?  my mind seems unstable today"

"Yes… it is unstable… switch on music player in ur cell… and start ur favorite songs in FULL volume"

Conversation Five:

It was promotions day,

Some project manager was promoted to senior project manager. I overheard many people coming around and congratulating him. In response Congrats from someone, reply was,

"Are kuch nahi yaar, junior chaprasi se senior chaprasi ban gaya!!!"

Conversation Six:

Two biggies from management,

"Its very difficult to run business these days…"

"Why .. so.. ?"

"Are ..aur nahi to kya…

 Employees want 10% hike every year

Client wants productivity increased by 10% every year

Directors want revenue increased by 10% every year…

Sabko sub kuch chahiye.. Mein kaha se launga…"

Conversation Seven:

Last two minutes of Abhishek's movie – Guru

"Mera Bapu kehta tha… Beta sapne mat dekho… wo sach nahi hote…

Par meine sapna dekha….

India ki sabse badi company banana ka…

Kya mera sapna such hua??"

Crowd cheers…."Yes"..

"To …kya hum ruk jaye…

Nahi… hum dekhenge ek aur Sapna….

Duniya ki sabsi badi company banane ka..

Kya aap mere sath hai…?"

Again…Crowd cheers…."Yes"..

Conversation Eight:

In a meeting with our CEO, Anand, someone asks about bonus being given to top two bands A and B

He replied.

"Whatever I do, its by numbers… only 30% of people will be at the top.. and they will get more…"

"Its by numbers… all other will be unhappy… If you want I can call everyone Vice president.. if it makes you happy… "

"After all…Happiness is state of mind..!!!"

Conversation Nine:

Courtesy : http://timesofindia.indiatimes.com/India/Lessons-to-be-learnt-from-Bihar-says-Bill-Gates/articleshow/5931899.cms

Ex CEO of Microsoft, person who topped list of world's richest people for long time, founder of biggest software giant – Bill gates  -

Narrating a personal story, Gates, whose foundation has given $1 billion to India alone for health projects, said, "Once, I showed my daughter a video about polio and what we do. Watching, she asked me what happened to the crippled girl in the film and how did we help her? I didn't know. I realised we talk about numbers and maps and eradication targets. But what about the real people? It is interesting to see the world through the eyes of children."

"I knew that I was going to give away the wealth I was making through Microsoft. But I didn't know how, back then"

An eventful day and encounters with anger

I am writing this in moonlight, with the small light that my cell phone screen is providing. It took almost 10 minutes to find out pen and paper. My mom is already shouting at me, asking why the hell I need pen –paper when there is no light in the house. But thank god, it was full moon yesterday, so there is little light and of course not to forget my Sony Ericsson, which is helping me the most here.

I have a firm belief, reactions are always 'Reactions' and most of the time - momentary. So at this moment, when I have lost my temper, I thought it's better to capture the 'Reaction'!!

It's been a frustrating day. In morning when I was getting ready for the office, I realized that there is no ironed dress and by the time I found dress to iron the light was gone. (In Pune, we call light instead of electricity) and then came the news, my younger brother was reading out news "There will be power cut from 8 to 6 in our area". So I had no option but to go with whatever clothes I had. So there I was rushing towards the office.
Office was as usual routine, nothing good, nothing bad, same bug fixing, builds and mails.

At 7, I dropped status mail and left for the day, not knowing what is waiting for me. Had a lazy walk towards bus stop as I knew the bus comes at 7.30. (By the way, MSEB GODs have bestowed us with the light,
so I am switching on light and fan). No matter how slow I walk, bus stop is not more than 15 minutes walk. So there I was, at bus stop at 7.20. I am travelling in PMT for almost 6 years now, so it was nothing special for me to wait at bus stop for ten minutes. I was waiting for bus, looking here and there, watching the hopeless guys rushing as if they are shooting for Dhoom-3. Law college road is really a small road compared to traffic it carries. It's connecting road for Kothrud and Chaturshungi. There was usual (I mean heavy) traffic on the road. As we are proud of our undisciplined drivers and riders, thanks to them, there was deadlock at SNDT signal. Due to this deadlock, two way law college road suddenly became one way. It wasn't possible for anyone to come from Kothrud side. So our proud riders and drivers took the opportunity and started using the other side also. The result was - no wonder, mess!!! With this mess, the chances of my bus coming from Karve Road were diminishing. Then it seems, cops had their say, I the signal started clearing slowly. As the signal cleared, I saw red PMT slowly approaching towards bus stop. We were, at least 10 people
waiving hands for the bus. The bus came, driver saw us, but it seems he forgot to apply the brakes. Bus did not stop. Few tried running behind it. But I was experienced traveler, I knew, "जो एक बार छुट जाती है, वो वापस नहीं मिलेगी".

It was first sight of anger.

I decided, now I will straight away reach the bus depot by catching next bus and will complain against driver. How the hell he could just ditch us? (So insane of me!!) After some time, private bus came, he stopped and asked "Chinchwad ka?", I jumped into the bus. There was no question of crowd, standing journey – bus was empty. Some radio channel was playing chartbusters. I sat happily. By the time, I reached half way, the music had its effect. I left idea of complain, thinking "जो होता है, अच्छे के किये होता है". If I would have got into PMT, it was for sure standing journey. Compared to it, this one is better with some good numbers running in background J

But day wasn't over yet. I reached home, power cut, which was supposed to be from 8 to 6, wasn't over yet, although it was already 8.30. As there was no light, there was no water. And mom decided not to cook, so there was no food. So we had no option, but to eat outside. We went to nearby restaurant, had dinner. Thank god no surprises there!!

When we came back, dark house was welcoming us. It was 10, and light wasn't still there. Before I parked my scooter, I called MSEB. By the way, I have special affair with MSEB, I don't need address book for its number, it's by heart – 27275163. As usual, it was busy. I had no patience to deal with now.

Second instance of anger.

Now, I am going to complain. So I was riding my small scooter through dark, bumpy road towards the MSEB office. I reached office – To see that locked shutter was waiting for me there. What the hell? If the damn office is locked, how come its phone is busy? It should ring, but the staff was much smarter than me. The notice board was displaying number of head office. So I called there. After 10 tries and at least 200 rings the person picked up. Thank god!!
I was almost about to explode now.  I asked,

"Where is your office in Tathwade?"

"Near Pandit pertolpump, so and so chambers"

"I am standing there, it is locked."

The person on the other side of phone was little surprised after this. He says

"Can you try its phone -  its 27275163"

I shouted, "I have been trying it for ages now, and hence here I am coming here to visit it"

"Give me number of your RTI officer"

Now suddenly he was more polite, "Sir, I don't have it. You can get it in our head-office. "

Waw, head-office of head-office!!!

"Give me its phone number"

"27271402, but sir no one will be there now. It closes at 6."

"Ok"

I dialed the head-office number, and the cassette started "Please check the number you have dialed"

I was bursting with anger. There was nothing I could do, So here I am writing it down. Capturing the "Reaction"!!